صدای پای آب

پدر داستان نویسی ایران و آغاز کننده سبک واقع گرایی در داستان های کوتاه در سال 1274 در اصفهان متولد شد.جمال زاده یکی از 3 راس  مثلث داستان نویسان ایرانی در  آن زمان بود که با صادق هدایت و بزرگ علوی 2 بنیان گذار دیگرادبیات معاصر داستانی هم دوره بود.جمال زاده طنز آلود, هجو آمیز , و منتقدانه می نوشت و این گونه نگارش نقطه عطفی برای نوشته های او به شمار می رفت.او در ابتدای یکی از کتاب هایش گفته : کاربرد ادبیات مدرن نخست بازتاب فرهنگ  عامه و سپس انعکاس مسائل  و واقعیت های اجتماعی است . او نخستین و شاید برترین اثرش را در سال 1300  به  نام  "یکی بود یکی نبود"  منتشر کرد . از دیگز آثار او     می شود که به "سر و ته یک کرباس" , "قصه ما به سر رسید" , "غیر از خدا هیچ کس نبود"    , "قصه های کوتاه برای بچه های ریش دار" اشاره کرد.

بزرگ علوی :

متولد سال 1282 در تهران بود و در  سنین جوانی  برای تحصیل  به همراه برادرش به آلمان رفت.مدتی در آنجا زندگی کرد و به ترجمه و برگرداندن آثار آلمانی به فارسی پرداخت. پدرش هم در همین سال ها به دلیل شکست بزرگ تجاری که در آلمان متحمل شده بودخود کشی کرد و علوی  بورس تحصیلی که  از آلمان به وی تعلق گرفت را نپذیرفت و به ایران بازگشت.  مدتی به خاطر فعالیت های سیاسی و پیوستن به گروهی از  روشنفکران  سوسیالیست به زندان افتاد و در زندان "پنجاه و سه نفر"وکتاب دیگری به نام "ورق پاره هایزندان"رانوشت. بعد از حبس به انتشار مجله ای به نام "دنیا"روی آورد.علوی روزی به طور اتفاقی باصادق هدایت آشنا شد و این آشنایی سر آغاز دوستی بلند مدت آنها شد.

عقاید مشترک و دیدگاه های همگون آنها را به هم نزدیک کرد.بعد ها مجتبی مینوی و مسعود فرزاد هم به این دو دوست پیوستند و همگی با هم نام گروه دوستیشان را ربعه نهادند.علوی در سال 1375 بر اثر سکته قلبی در برلین زندگی را وداع گفت.

"چشم هایش" ,  "سالاری ها" , "چمدان"  ,  "میرزا گیله مرد" و "موریانه" نام برخی  از آثار اوست.نثر بزرگ علوی به خوبی احساست او و حوادث زمانش رابه مخاطب انتقال می دهد.  بیانش به دور از مستقیم گویی و با استفاده از هنر و خلاقیت خاصش ماندگار شده است.